കയ്യെത്തും ദൂരെ ഒരു കുട്ടിക്കാലം ..

“കയ്യെത്തും ദൂരെ ഒരു കുട്ടിക്കാലം ..
മഴവെള്ളം പോലെ ഒരു കുട്ടിക്കാലം ” –

രാവിലെ മുതല്‍ മൂളുന്നു ഈ പാട്ട്! പണ്ടും ഈ പാട്ട് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ കയ്യെത്തുന്ന ദൂരത്തുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കുട്ടിക്കാലം ഓര്‍മ്മ വരാറുണ്ട്. പക്ഷെ, ഇന്നലെ രാത്രി ഈ പാട്ടെന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചത് ഒരു മിനുമിനെ തിളങ്ങണ മഞ്ചാടിക്കുരുവാ – അഞ്ജലി മേനോന്‍റെ “മഞ്ചാടിക്കുരു” . അവധിക്കാലങ്ങള്‍ കാത്തിരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണിനെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചതിനു നന്ദി അഞ്ജലീ .

അത്രയും വലുതല്ല എങ്കിലും, അച്ഛന്റെ വീട് ഏതാണ്ട് അത് പോലെയൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നു. ഓണം 10 , ക്രിസ്തുമസ് 10 പിന്നെ വല്ല്യവധിയിലെ ഒരുമാസം (ഒരു മാസം ഉത്സവം കൂടാന്‍ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ പോരും) ഇതൊക്കെ അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയ്ക്കും എണ്ണമില്ലാത്ത കസിന്‍സിനും കളിക്കൂട്ടുകാര്‍ക്കും ഒപ്പം ആയിരുന്നു. ആ വല്യ വീടിന്‍റെ ഒരു ഭാഗത്ത് ആണുങ്ങളുടെ ലോക കാര്യ വര്‍ത്തമാനത്തിനിടയില്‍ , അമ്മായിമാരുടെയും അമ്മയുടെയും പാചക വാചകങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടേതായ ലോകം ഉണ്ടാക്കി.

ചേട്ടന്മാര്‍ക്ക് എന്നില്‍ നിന്നൊരു മോചനം കിട്ടിയിരുന്നത് ഇമ്മാതിരി അവധിക്കാലത്താ , ഒരു കുട്ടി ഗാങ്ങിനെ അവിടെ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത് കൊണ്ട് അധിക സമയവും ഹൈ സ്കൂളുകാരെ കൂട്ടാതെ ഞങ്ങള്‍ LP ക്ലാസ്സിലെ കളികള്‍ കളിച്ചു.

അപ്പുറത്തെ വിശാലമായ തെങ്ങിന്‍പറമ്പില്‍ “ഒളിച്ചേ കണ്ടേ” കളിച്ചിരുന്നു , പറിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത മണം വരുന്ന ശീമചെടിയുടെ ഇലകള്‍ പറിച്ചു നോട്ടുകളാക്കി , ചാഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മരക്കൊമ്പിനെ ബസാക്കി “കണ്ടക്ടര്‍ ഡ്രൈവര്”‍ കളിച്ചിരുന്നു . വലിയവരുടെ മുറുക്കാന്‍ ചെല്ലത്തില്‍ നിന്ന് കട്ടെടുത്ത വെറ്റിലയും ചുണ്ണാമ്പും പാക്കും തെങ്ങിന്‍പറമ്പിന്‍റെ അങ്ങേക്കരയില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന് ചവച്ച് ആരുടെ തുപ്പലിനാ ചുവപ്പ് നിറം കൂടുതല്‍ എന്ന് നോക്കിയിരുന്നു. അങ്ങനെയൊരിക്കല്‍ കൂട്ടത്തിലെ മുതിര്‍ന്ന ഞാന്‍ (the great 4th std ) കുറച്ചു സാഹസികത കൂടുതല്‍ കാട്ടി “ആളാകാന്‍” ഒരല്‍പം പുകയില കൂടി അടിച്ചു മാറ്റി, പക്ഷെ, മൊത്തം കഴിക്കേണ്ടി വന്നില്ല -അതിനു മുന്നേ തന്നെ തല കറങ്ങി തെങ്ങിന്‍തോപ്പില്‍ വീണു . (“മഞ്ചാടിക്കുരു”വില്‍ വിക്കി ചില സാഹസിക കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ )

തല നിറയെ മുടി ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും നീളത്തില്‍ മുല്ലമാല കോര്‍ത്ത് ചൂടിയിരുന്ന അവധിക്കാലം , അമരക്കുന്നിന്‍റെ മുകളിലെ വാട്ടര്‍ ടാങ്കിന്‍ മുകളില്‍ എങ്ങനെ കയറാം എന്ന് ചിന്തിച്ചു വലഞ്ഞിരുന്ന കുട്ടിക്കാലം, കണിയൊരുക്കാന്‍ ആര്‍ക്കാണ് കൊന്നപ്പൂ കൂടുതല്‍ എന്ന് മത്സരിച്ചിരുന്ന കാലം, പുളി പെറുക്കാനും പഞ്ഞിക്കായ പെറുക്കാനും അമ്മൂമ്മയ്ക്കൊപ്പം നടന്നിരുന്ന കാലം , തേന്‍പുളിയുടെ മധുരപ്പുളിരസം വായിലലിയിച്ചു ഒരു കടല്‍ രുചി അറിഞ്ഞിരുന്ന കാലം . പഞ്ഞിക്കായ പെറുക്കിയാല്‍ എത്രയാ ഗുണമെന്നോ – പഞ്ഞി പറത്തി കളിക്കാം, കുരു കടിച്ചു പൊട്ടിച്ച് തിന്നാം, പഞ്ഞിക്കായയുടെ തൊണ്ട് മടക്കി അടിച്ചു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി കളിക്കാം , പിന്നെ നല്ല രസികന്‍ പഞ്ഞിതലയിണ സ്വന്തമാക്കാം …….

ഓര്‍ത്താലും ഓര്‍ത്താലും തീരാത്ത ഓര്‍മ്മകള്‍ തന്ന എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലമേ ….. , നീയിപ്പോഴും എപ്പോഴും എന്‍റെ കയ്യെത്തും ദൂരത്ത് നല്ല കുഞ്ഞു മഞ്ചാടി മണികളായി , എന്‍റെ കുഞ്ഞിന്‍റെ കാതില്‍ കഥകളായി , കൌതുക കണ്ണുള്ള കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണായി എന്നുമെന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടാകാന്‍ കൊതി !!

“കയ്യെത്തും ദൂരെ………”

Comments

comments